Projektowanie, budowę i modernizację przemysłu maszynowego w ZSRR przeprowadza się w oparciu o prawo planowego (proporcjonal­nego) rozwoju gospodarki narodowej. Przy opracowywaniu projektu przedsiębiorstwa w Związku Radziec­kim określa się jego organizację i profil produkcyjny, technologię i wypo­sażenie techniczne, przy czym projekt dotyczy konkretnego przedsiębior­stwa, którego budowę przewidziano w planach gospodarczych. W przemyśle kapitalistycznym, przy prywatnej własności środków produkcji, projektowanie i budowanie nowych przedsiębiorstw oraz mo­dernizacja istniejących jest przeprowadzana indywidualnie przez poszcze­gólnych kapitalistów. Budowa nowych i modernizacja starych zakładów przemysłowych nie przynosi korzyści całemu społeczeństwu, lecz służy interesom ich właścicieli, dążących do zapewnienia sobie największych zysków przy maksymalnej eksploatacji robotników. Kapitalistyczny system gospodarczy z jego anarchią i konkurencją zmusza poszczególnych przedsiębiorców do ukrywania mocy produkcyj­nej i struktury organizacyjnej przedsiębiorstw, jak i samej technologii produkcji. Dlatego w krajach kapitalistycznych projektowanie przedsię­biorstw nie jest oparte na jednolitych naukowo uzasadnionych podsta­wach; przedsiębiorstwa różnią się znacznie między sobą pod względem struktury, wyposażenia technicznego i metod produkcji. Inaczej jest w Związku Radzieckim. Po Wielkiej Socjalistycznej Re­wolucji Październikowej wszystkie środki produkcji przeszły na własność społeczną. Od tej pory przemysł radziecki rozwija się zgodnie z obiek­tywnymi, ekonomicznymi prawami socjalizmu. Planowy rozwój przemysłu maszynowego, szeroka wymiana przodu­jących doświadczeń między przedsiębiorstwami i osiągnięcia radzieckiej techniki umożliwiły oparcie projektowania i organizacji zakładów wytwa­rzania maszyn na podstawach naukowych. Partia komunistyczna i rząd radziecki, kierując rozwojem całej gospodarki narodowej, zwracają szczególną uwagę na budowę i organizację przedsiębiorstw przemysłowych. Dla rozwiązywania wszystkich zagadnień dotyczących projektowa­nia przedsiębiorstw wytwarzających maszyny w oparciu o nowoczesną technikę zorganizowano branżowe instytuty projektowe jak Giproawtotraktoroprom, Giprotiażmasz ) i inne. W zakres działalności instytutów projektowych wchodzi badanie i opracowanie najracjonalniejszej struktury przedsiębiorstw dla różnych gałęzi przemysłu oraz ich projektowanie. Ponadto zorganizowano specjalizowane biura projektowe (Promstrojprojekt, Sojuzprommiechanizacja i inne), które na podstawie wytycznych branżowych instytutów projektowych opracowują poszczególne części projektów, jak na przykład: budowlaną, sanitarnotechniczną, transporto­wą itp., oraz rozpowszechniają doświadczenia i opracowują typowe roz­wiązania, wspólne dla różnych gałęzi przemysłu. W okresie planów pięcioletnich, dzięki niespotykanemu w historii rozmachowi i tempu budownictwa, przy opanowaniu istniejących i dal­szym olbrzymim rozwoju różnorodnych przedsiębiorstw przemysłowych, przemysł radziecki i branżowe instytuty projektowe zdobyły ogromne doświadczenie, co umożliwiło opracowanie jednolitego systemu projek­towania zakładów, zatwierdzonego przez rząd. Określono w nim koniecz­ne prace projektowe, kolejność ich wykonywania oraz ważniejsze tech­nicznoekonomiczne wskaźniki i normatywy, obowiązujące przy wyko­nywaniu wszystkich prac projektowych. System projektowania stosowany w Związku Radzieckim wykazuje następujące zalety. Przedsiębiorstwa wytwarzające maszyny są organi­zowane na podstawie planowego rozwoju wszystkich gałęzi przemysłu, stwarzając dla każdego przedsiębiorstwa najbardziej sprzyjające warunki specjalizacji i rozwoju technicznego. Przedsiębiorstwa radzieckie buduje się w oparciu o przodującą technikę, stosując jednolite dla danej gałęzi przemysłu normatywy. Całość projektowania ześrodkowano w państwo­wych instytucjach projektowych, zdolnych do wszechstronnego opraco­wania wszystkich zagadnień budownictwa i organizacji przedsiębiorstw. Radzieckie instytuty projektowe i poszczególni uczeni opracowali podstawowe zagadnienia z zakresu projektowania przedsiębiorstw bu­dowy maszyn i ich racjonalnej struktury produkcyjnej. W dyrektywach XIX Zjazdu Partii w sprawie pięcioletniego planu rozwoju gospodarki ZSRR w latach 1951 r 1955 przewidziano duże tempo rozwoju budownictwa maszynowego jako podstawy dalszego znacznego postępu technicznego we wszystkich gałęziach gospodarki narodowej. Wzrost produkcji w zakładach budowy maszyn i obróbki metali ma być w przybliżeniu w ciągu pięciolecia dwukrotny. Dla osiągnięcia wyznaczonego przez plan pięcioletni wzrostu produk­cji przewidziano mniej więcej dwukrotne zwiększenie nakładów we wszystkich gałęziach przemysłu ZSRR w latach 1951 1955 w porówna­niu z 1946 T 1950 r. Jednocześnie z uruchomieniem nowych przedsię­biorstw, w oparciu o najnowsze osiągnięcia nauki i techniki, zwiększa się zdolność produkcyjną istniejących przedsiębiorstw przez ich moderniza­cję, instalowanie nowych urządzeń, mechanizację i intensyfikację pro­dukcji oraz usprawnienie procesów technologicznych. XIX Zjazd Partii w dyrektywach planu pięcioletniego postawił nastę­pujące zadania: *) Główny Instytut Projektowania Przemysłu Samochodowego i Ciągnikowego, Główny Instytut Projektowania Maszyn Ciężkich. „Zapewnić dalszą, znaczną oszczędność, rezerw materiałowych po­przez likwidację nadmiernego zużycia materiałów i urządzeń, wzmocnie­nie walki z brakami, wprowadzenie bardziej ekonomicznych materiałów, szerokie stosowanie pełnowartościowych materiałów zastępczych i postę­powej technologii produkcji". Wykonanie tych zadań wymaga dalszej poprawy jakości opracowy­wanych projektów przedsiębiorstw i zobowiązuje jednocześnie projektan­tów do oszczędnego projektowania dla zapewnienia jak największej obniż­ki kosztów budownictwa i kosztów własnych produkcji projektowanego przedsiębiorstwa.